و کلام امام که فرمود: «ظاهرش صورت انزعیه و باطنش معنویت است»؛ برادر من، در عبارتِ «ظاهرش صورت انزعیه» تأمل کن؛ این صورت، راه و طریقِ هر یکتاپرستِ عارفی است و این همان «حجابی» است که آفریدگار از آن یاد کرده و فرموده است:

«حجاب‌های من بسیارند، اما حجابی را برمی‌گزینم که نه من از او جدا شوم و نه او از من؛ و آن "حجابِ قدرت" است.»

به همین سبب فرمود: «صورت، قدرتِ قدیر و نورِ منیر است»؛ و این همان «صبغه‌ی قرآنی» است که بدان اشاره شده است؛ چرا که پرستش برای آن «معنایی» است که در این صورت آشکار شده است. چنین نیست که او دو نوع باشد (ظاهری و باطنی جدا از هم)، بلکه این تعابیر تنها برای نزدیک کردن مطلب به فهم و درکِ عقل‌هایی است که هنوز به مرتبه‌ی کمال نرسیده‌اند.

و کلام امام که فرمود: «باطنش معنویت است»؛ مقصود همان «معنا»، مولای ما امیرالمؤمنین (امیر النحل) است؛ چنان‌که شیخ (صلوات الله علیه) فرموده است:

«اوست صمد، ازل، فرد و قدیم پس ما او را نمی‌خوانیم مگر به حقیقتِ آفریدگارِ یکتا.»

و کلام امام که فرمود: «آن صورت، اصلِ اصیلِ ماده‌ها (هیولای هیولاها)، ازلی‌کننده‌ی ازلیات و تجلی‌گاه معجزات و قدرت‌های خیره‌کننده است که ظاهرش با