- «سپاه مشرکان»: نیروهای نفس اماره هستند.

- «کشتنِ آنان»: نماد انکارِ حق توسط آن‌ها و غلبه‌ی قوای روحانیِ تابان بر صاحبانِ نیروهای نفسانیِ مطمئنه است. در اینجا «تلویح» (اشاره) جایگزین «تصریح» (بیان آشکار) می‌شود.

- «ذوالفقار»: شمشیر حق است که برای اهل یمین (راست‌روان) و اهل شمال (چپ‌روان) آشکار است.

- «قطع دست‌ها»: به معنای جدا کردن و بازداشتنِ اهل یمین و شمال است تا هر یک به عنصرِ اصلی خود ملحق شوند.

- «هفده فرقه‌ی ملعون»: همان گروه‌هایی هستند که به بهایی اندک فروخته شدند (دراهم بخس) و به همراه آن دومی و سعد بن ابی‌وقاص هستند؛ پس بر آنان همان نوزده نگهبان دوزخ گماشته شده‌اند که خداوند در کتابش فرموده: «آتشی که نه چیزی را باقی می‌گذارد و نه رها می‌کند، پوست را سیاه می‌گرداند و بر آن نوزده نگهبان است.»¹ آنان موکلانِ عذابِ این گروه‌ها هستند.