سپس به ادامه‌ی روایت بازمی‌گردیم؛ برادر ایمانی من! نباید معنای دورتر را بگیریم و از معنای نزدیک‌تر غافل شویم؛ این حدیث از ما و برای ماست تا درس ادب و آموزه بگیریم. فریاد و ندای رسول‌خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- ، نماد «نفس مطمئنه» است که پاره‌ای از نورِ ایزدی است.

چنان‌که پیامبر -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «همانا روحِ مؤمن، یک جزئی از چهار هزار جزءِ نورِ سرورمان محمد است.»

و این بدان معنا نیست که این اجزاء، مادی و محسوس هستند؛ بلکه پیوندی روحانی دارند، پس این یک تقسیم‌بندی معنوی است و نه قیاسی مادی. این روح است که از مولایش «عین» (جلّ و علا) در برابر آنچه از غفلت و خواهش‌های نفسانی به او رسیده، یاری می‌طلبد.

چنان‌که امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «هر آنچه درباره‌ی خدا گفته شده در حق ماست، و هر آنچه درباره‌ی ما گفته شده در حق شیعیان ماست.» البته مقام رسول‌خدا، سرورمان محمد، والاتر از نقص است و این احوال او در واقع جایگاه او در «عالم بشر» برای تعلیم ما است.