و نه فاصله‌ای. پس اینکه فرمود "من و علی مانند این دو هستیم"، اشاره‌ای است به عارفان که بدانند در آنجا جدایی و فصلی نیست. میان او و آفریدگارش واسطه‌ای نیست، که اگر می‌بود، او شخص دیگری غیر از او می‌شد. آیا سخن خداوند متعال را نشنیده‌ای که فرمود: "و می‌خواهند میان خدا و پیامبرانش جدایی افکنند"¹ و نیز: "و آنچه را خدا به پیوستن آن فرمان داده، قطع می‌کنند"² او نهی فرمود از اینکه میان وی و باری‌تعالی واسطه‌ای باشد؛ جز اینکه او سرآغازِ نام‌هاست. از این رو فرمود: "من و علی مانند این دو هستیم" تا اشاره‌ای برای عارفان باشد؛ پس هر که اشاره را دریافت، از عبارت بی‌نیاز شد و هر که جایگاه‌های صفت را شناخت، به قرارگاهِ معرفت رسید.»

من شارح می‌گویم: ای برادرِ خواننده! با چشمِ حقیقت به سخن «سید میم» بنگر و کلام حق را از زبان امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- در پاسخ به مفضل اعتبار کن. آن «دو انگشت»، مَثَلی است برای نزدیکیِ بی‌نهایتِ «اسم» به «معنای» خویش؛ و اینکه فرمود «او را از نورِ ذات اختراع کرد»، هشداری است برای توجه به فلسفه‌ی کلام و جایگاهِ اشاره‌ها. «نورِ ذات» همان فعلِ ذات است، چنان‌که پیش‌تر در جای دیگری از این رساله گذشت؛ کلمه‌ی «مِن» (از) در اینجا معنای فاعلی دارد و نه مفعولی (یعنی از او صادر شده نه اینکه از جنسی دیگر ساخته شده باشد). شأنِ «اسم» والاتر از آن است که به او