«علم» در اینجا همان مقام «باب» است و نورِ او (یعنی فعلِ اسم) از همین مقام تداوم و تسلسل می‌یابد. دانشِ «باب» از «میم» سرچشمه می‌گیرد، از همین رو «باب» آموزگارِ مراتب و درجاتِ فروتر از خویش و آفریدگارِ علوم آن‌هاست؛ چرا که «میم» این امر را به او تفویض کرده است تا با دانش، زنده گرداند و روزی بخشد. او دروازه‌ی حیات و رحمت برای هر جوینده‌ای است و هدایت و علوم از اوست؛ چنان‌که سرورمان ابوعبدالله (خصیبی) قدس الله سره فرموده است:

«از چشمه‌ی حیات، جرعه‌ای نوشیدم که بیمار را شفا می‌دهد و تشنه را سیراب می‌کند.»

پس به دستِ «بابِ گرامی»، دریاها و نهرهای فیض که از «میم» (برآمده از شهر فضل و بخشش و برکت) دریافت شده، جاری می‌گردد. همچنین اوست که به پشتوانه‌ی آنچه سرورشان از دانش ملکوت و بزرگی لاهوت بدیشان می‌بخشد، برای آنان ترجمانِ حقایق است؛ و این از روی اجلال و تعظیمِ سرورِ بزرگتر، محمد -عَزَّ عَزُّهُ- است.

و سخن مفضل که گفت: ای مولای من! پس کلام «سید میم» -عَزَّ عَزُّهُ- که فرمود: «من و علی مانند این دو هستیم» (و در حالی که به دو انگشت خویش اشاره می‌کرد، فرمود: نمی‌گویم راست و چپ که یکی بر دیگری برتری یابد)، به چه معناست؟ امام فرمود: «ای مفضل! هیچ‌یک از اهل معرفت میان "اسم" و "معنا" جدایی نمی‌افکند؛ زیرا اسم از نورِ ذات اختراع شده و میان او و آن نور، نه فرقی هست