به پشتوانه‌ی آنچه سرورش از دانش ملکوت و بزرگی لاهوت به او می‌بخشد، برای آنان ترجمانِ حقایق است.»

من شارح می‌گویم: عبارت «من شهر علمم و علی دروازه آن» همان‌گونه است که امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- تحقیق و تبیین فرمود، اما طالبِ مشتاق باید در شناخت آن بکوشد. «شهر»، همان سرورمان محمد -عَزَّ عَزُّهُ- است که معرفت، شفاعت، هدایت و علوم از او طلب می‌شود؛ زیرا او به فرمان مولایش، آفریدگار تمام هستی در دو جهان علوی و سفلی است. اینکه خود را «شهر علم» نامید، یعنی: «من جایگاهِ گردآمدنِ لطایف، حقایق، انوار، گوهرها و رازها هستم و هر آنچه در آسمان‌ها و زمین است به دانش من در می‌آید»؛ چنان‌که خداوند می‌فرماید: «اوست که آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید، سپس بر عرش استیلا یافت؛ آنچه در زمین فرو می‌رود و آنچه از آن خارج می‌شود، و آنچه از آسمان نازل می‌گردد و آنچه در آن بالا می‌رود را می‌داند، و هر جا باشید او با شماست...» و عبارت «و علی دروازه‌ی آن است»؛ مقصود از آن «سلسل» (جناب سلمان) است که نورِ او (نورِ محمدی در مقام بابیت) از وی تسلسل و جریان یافته است.