چنان‌که سرورمان ابوشعیب الخصیبی -مِنْهُ السَّلَامُ- در «دستور مکرم» آورده است: «ای آن که پدیدار شدن از او آغاز گشت و به او بازمی‌گردد»؛ یعنی آنچه از او تجلی یافت، به سوی او بازمی‌گردد و آن همان «قِدَمِ میم» (مرتبه ازلی اسم) است که همان نورِ صادر شده از ذات است که از ذات آغاز گشته و به آن بازمی‌گردد.

و این شاهدی است از رساله‌ی «رقاقیات» در تنزیه ذات، نوشته‌ی شیخ عبدالله رافدی (قدس الله سره):

از امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- پرسیدند: ای مولای من، آیا «معنا»، «اسم» را از نورِ خودش اختراع کرد یا از نورِ نورش یا از نورِ ذاتش؟ مولا فرمود: «نه از نورش، نه از نورِ نورش و نه از نورِ ذاتش.» عرض کرد: ای مولای من، آیا اسم به معنا متصل بود یا جدا و متباین؟ فرمود: «اگر از نورش بود، نورش پیش از او می‌بود؛ و اگر از نورِ نورش بود، نورِ نورش قدیمی‌تر از او می‌بود؛ و اگر از نورِ ذاتش بود، نورِ ذاتش به او نزدیک‌تر از خودش می‌بود و محمد را بر دیگران برتری نبود. بلکه می‌گویم: او همان نوری است که از او پدیدار گشت، بدون آنکه میان آن دو فرقی یا فاصله‌ای باشد.» سؤال شد: ای مولای ما، پس چگونه گفته می‌شود که او را از نورِ ذاتش اختراع کرد؟ فرمود: «چنین گفته شده است، اما این تنها برای شناخت ذات است. آیا نمی‌بینی اگر کسی به سوی تو آید و بپرسی از کجا آمدی؟ و او بگوید از فلان مکان؛ آیا آن مکانی که از آن آمده، پاره