مقدمه

به نام خداوند بخشنده‌ی مهربان

ستایش خدای را که در ذاتِ والای خویش یگانه است؛ او که به صورتِ مرئیِ «أنزعی» (اشاره به کالبد نوری امام علی) آشکار شد؛ صورتی که شناختِ آن بر همه‌ی آفریدگان، دقیق و دشوار گشته است. او که به سیمای جلال موصوف و به کمال نعت شده است؛ یگانه‌ی در ذات و کُلّیتِ در صفات؛ که تقدیر و معجزات از آن و به واسطه‌ی آن پدیدار گشت. او ریشه‌ی همه‌ی ریشه‌ها، حقیقتِ موجودات و بنیانِ جنبش‌هاست؛ همان که از او نوری درخشان صادر شد، نه مانندِ ظواهرِ آشکار، و نه پدیدآمده‌ای از عناصر مادی؛ پس او (این نور) همان نامِ اوست که با لفظِ جلاله بر وی دلالت می‌کند: «خداوند نور آسمان‌ها و زمین است»¹.

و درودهای او بر این نورِ عظیمی باد که از غیب آشکار گشت و به سوی او بازمی‌گردد؛ و درودهای «نامِ او» بر نورِ نورِ او، که آفریننده‌ی ازلی آن را از کالبدِ محمدی‌اش پدید آورد؛ پس او دروازه‌ی کرامتِ او و راهِ استوارِ اوست؛ و درود باد بر پیروان او از اهلِ مراتبِ والای آسمانی و فرودین زمینی و بر هر که از ارواح مؤمنان که