در شرح سخن مولا که فرمود: «جذب الأجذبه من غیر علّة» (کششِ کشش‌دهندگان بدون علت):

از آنجا که او «علتِ علل» است و خود علتی ندارد، این «جذب‌کنندگان» (الأجذبه) در اینجا همان «اسم اعظم» و مراتبِ پایین‌تر از او شامل «ابواب»، «ایتام»، «نقبا»، «نجبا»، «مختصین»، «مخلصین» و «ممتحنین» هستند. این‌ها جذب‌کنندگان عالم و تدبیرگران خلق به فرمان مولایشان هستند؛ یعنی به فرمان «سید محمد» -عَزَّ عَزُّهُ- که اصل، خالق و پدیدآورنده‌ی آن‌ها به امر مولایش «انزع بطین» است. همه‌ی این مراتب، «معلول» (اثر) هستند و خداوند سبحان برای جذبِ آن‌ها علتی مادی ذکر نکرد، زیرا او خودْ پدیدآورنده‌ی علت‌هاست. چون کمیل پاسخ اول را دریافت و جانش را پذیرای آن یافت، پرسش دوم را مطرح کرد.

پس مولایمان -عَزَّ عَزُّهُ- به او فرمود: «او محو کردنِ پندارهاست برای بیداری و وضوحِ دانسته شده (ممحو الموهوم لصحو المعلوم)». این اشاره‌ای است به «ذاتِ معنایِ او»؛ یعنی هر آنچه از «صورت» در وهم و خیال خود داری محو کن، تا شناختِ آن کسی که «چشم‌ها او را درک نمی‌کنند» (معلوم حقیقی) برایت درست و استوار گردد.