و اما شاهدِ این سخن در گفتار مولایمان امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- به کمیل بن زیاد (در رساله‌ی کرکیه با شرح جمال‌الدین کرکی): روایت شده که کمیل بر مولا وارد شد و عرض کرد: «ای مولای من، حقیقتی از "حقیقت" را برایم بازگو.» مولا -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «کشف سُبُحات الجلال من غیر اشاره» (زدودنِ حجاب‌های شکوه و عظمت، بدون هیچ اشاره‌ای). کمیل عرض کرد: «ای مولا، بر آن بیفزا.» فرمود: «محو الموهوم لصحی المعلوم» (نابود کردن پندارهای باطل برای بیداری و وضوحِ دانسته شده).

کمیل عرض کرد: «ای مولا، بیفزای.»

فرمود: «جذب الأجذبه من غیر علّة» (کششی از سوی کشش‌دهندگان بدون هیچ علت و سببی). کمیل عرض کرد: «ای مولا، بیفزای.» فرمود: «نورٌ یشرق من صبح الأزل فتلوح علی هیاکل التوحید آثاره» (نوری است که از بامدادِ ازل می‌تابد و آثارش بر کالبدها و بنیان‌های توحید آشکار می‌شود). کمیل عرض کرد: «ای مولا، بیفزای.» فرمود: «أطفئ المصباح فقد طلع الصباح» (چراغ را خاموش کن که صبح دمیده است).

این مسائل و حقایق بی‌نظیر است. با اینکه سائل (کمیل) خود از «ایتام» (بزرگان مراتب معنوی) است، اما می‌پرسد تا ما را ادب بیاموزد؛ چرا که موالیان ما -عَزَّ عَزُّهُ- اهلِ مراتب را چنین می‌پروردند تا اخبار و حقایق به ما برسد و ما به آن متأدب شویم و نسل به نسل آن را حفظ کنیم.