و عبارت «بخشی از صفات تو»؛ یعنی تمامی صفات تو نورانی هستند، همچون علم، قدرت، مشیت، فطرت و آن لطفِ پنهانی که خود را به آن‌ها نامیدی و خلق نیز تو را با آن‌ها خواندند و توصیف کردند. این صفات در تو «کمالِ محض» (ذاتی) هستند و در غیرِ تو «کسبِ کمال».

مانند این سخن رسول -عَزَّ عَزُّهُ- که فرمود: «هر دانایی جز خدا، آموزنده است؛ هر نیرومندی جز خدا، ناتوان است و هر ثروتمندی جز خدا، تهیدست است.»

و آنجا که مفضل گفت: «ای سرورم! آن صورتی که بر منبرها دیده شد، از ذات خویش به سوی ذات خویش فرامی‌خواند»؛ من شارح می‌گویم: این سخنی است تمام و بی‌نیاز از شرحِ بیشتر؛ زیرا آن صورت با تصریح به مقام «معنا»، از ساحت ظاهری‌اش به حقیقت معنوی‌اش دعوت می‌کند.

چنان‌که بر فراز مأذنه‌ها (جایگاه‌های بلند تجلی) فرمود: «منم که آسمانش را برافراشتم، منم که زمینش را گستردم، منم که می‌میرانم و زنده می‌کنم، منم دانا، منم توانا، منم شنوا، منم بینا؛ من به هر چیزی دانا و بر هر کاری توانایم.»

و سخنانی از این دست؛ پس این «معنا» است که از ساحت خویش و با حقیقتِ معنوی‌اش در زمین و آسمانش سخن می‌گوید و به ربوبیت و لاهوتیتِ معنوی تصریح می‌کند.