آن صورت نه تمامِ باری‌تعالی است و نه باری‌تعالی چیزی غیر از آن است؛ چگونه می‌توانم به حقیقتِ این جایگاه پی ببرم؟

امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ای مفضل! آن صورت‌ها، صفاتِ نور و جامه‌های ظهور و جایگاهِ اشاره و زبان‌های بیان هستند. خداوند با آن‌ها شما را از ذاتِ خویش محجوب ساخت و همزمان به وسیله‌ی آن‌ها شما را به سوی خود راهنمایی کرد. نه آن‌ها او هستند و نه او چیزی غیر از آن‌هاست؛ با نور پنهان گشته و با تجلی آشکار شده است. هر کس به قدرِ شناختِ خویش او را می‌بیند و به اندازه‌ی توانش در او تأمل می‌کند؛ پس برخی او را نزدیک می‌بینند و برخی او را دور می‌یابند.»

من شارح می‌گویم: این‌ها فزونیِ دانش و شناخت و حقیقتِ حق برای اهل بصیرت از «عالم اقرار» است؛ و نه برای «عالم انوار»، زیرا آنان نورانیان مانند ما نیازی به تعلیم ندارند.

و اینکه مفضل گفت: «از توصیف بخشی از صفات تو ناتوانم»؛ مقصودش بخشی از افعال استوارِ توست که به واسطه‌ی آن‌ها اهلِ خلق را در زمین و آسمانت برپا داشتی؛ افعالی که از سرِ عدل توست و ترازوی دادگری‌ات بر ایشان می‌باشد؛ همان‌گونه که بر اهل آسمان عدل ورزیدی، بر اهل زمین نیز عدل گستردی.