عنوان «قدرت» معرفی کرده است؛ و آن حقیقتی که به واسطه‌ی این صورت (در مقام پرتو و سایه) متجلی گشته، همان روشنایی‌بخشِ توانایی است که در هر دو حال و هر دو ظهور حاضر است و در عین حال از هر دو منزه است.

و اینکه فرمود: «او حقیقتِ پرتو (ضیاء) است»؛ یعنی جایگاهِ صفاتِ نورانی که بر «باب» (درگاه) واقع می‌شود.

چنان‌که سرورمان ابوعبدالله الحسین بن حمدان خصیبی در «رساله توحید» به فرزندش علی بن عیسی جسری می‌فرماید: «ای برادر! بر تو باد به شناختِ جایگاه‌های صفت و معنویت (مقام معنا)، که اگر چنین کنی به استواری و قرارگاهِ معرفت خواهی رسیدی؛ چرا که جایگاه‌های این صفت، نوپدید (محدث) هستند و آنچه بر امرِ نوپدید عارض می‌شود، در هر زمان بر "باب" واقع می‌گردد.»