من می‌گویم: «افزونی» در اینجا همان علم و معرفتی است که از «معنا» به «اسم»، از «اسم» به «باب» و از «باب» به «جهان‌های قدس» و سرانجام به «عالم اقرار» می‌رسد. آن «بابی» که ورود جز از آن ممکن نیست و شناختی جز به واسطه‌ی آن میسر نمی‌شود، همان چشمه‌ی حیات ابدی است که هر کس از آن بنوشد، زنده جاوید خواهد بود.

و اینکه فرمود: «هر کس به تو نزدیک شود زنده می‌شود»؛ یعنی هر کس که دانش را از تو فراگیرد، با نورِ من راه رفته است؛ و آن همان تمسک به شناختِ «اسمِ» من است که شناخت و ولایتِ مرا به تو بخشیده است، و من همان ازلِ قدیم هستم.

و سخن امام -عَزَّ عَزُّهُ- که فرمود: «ای مفضل! بدان که ظهورِ آن حقیقتِ ازلی در میان خلقش شگفت‌انگیز است؛ جز دانایِ آگاه کسی آن را نمی‌داند و این امری بس دشوار است.

من می‌گویم: «ظهور ازل در میان خلقش شگفت‌انگیز است»؛ یعنی او برای خلقش در صورت‌ها و هیئت‌هایی همسانِ خودشان آشکار گشت و با آن‌ها هم‌شکل شد؛ و آنان از او معجزات و قدرت‌هایی دیدند که در توانِ خودشان نبود. در آن هنگام دریافتند که صاحبِ صورت، در حقیقت چیزی غیر از خودِ صورت است.