او رشک می‌برند و مخالفان او را لعنت می‌کنند، در حالی که او به ما نزدیک است و نزد ما دعایش مستجاب.»

من شارح می‌گویم:«بر مردم خواهد آمد»؛ مقصود همه‌ی مردمان است. و «زمان» در اینجا، دورانِ پیش از «روز کشف» (آشکار شدن حقایق) است. «نادان در آن ایمن است»؛ نادان همان کافر و منکرِ ستیزه‌جویی است که در آن زمان از خوشبختیِ دنیوی برخوردار است. «و آن که نامش گمنام است عقب می‌افتد»؛ او همان مؤمنِ یگانه‎پرست است.

«و ناقص»؛ یعنی کسی که نزد مردمِ واژگونه‌خو (اهل کثرت و دنیا) ناشناخته است؛ همان مردمی که به سبب وابستگی به امور فانی و گذرا، دارای مزاجی تیره و کدر هستند. آنان در بندِ محسوساتِ نابودشونده و فرسوده‌ای هستند که زیر پرچم «نفس اماره» قرار دارند؛ نفسی که از فرامینِ روحانیاتِ عقلانی و نورانی اطاعت نمی‌کند.

«ناقص نزد مردم»؛ او به سبب آن گوهرهای «عقل مطلقِ حقّانی و یقینی» که خداوند بر او افاضه کرده، نزد مردم ناچیز شمرده می‌شود، چرا که او به حقیقتِ «حق‌الیقینِ» جاودانه چنگ زده است.