و سخن امام -عَزَّ عَزُّهُ- که فرمود: «و این بدان سبب است که قرآن بر مبنای "به تو می‌گویم، اما تو ای همسایه بشنو و پند گیر" نازل شده است.» (کنایه از اینکه ظاهر خطاب به کسی است اما مقصود ، شخص دیگری است).

من شارح می‌گویم: ای برادر بزرگوار! به این مَثَل بنگر که چقدر والاست؛ خطابِ قرآن برای همگان نازل شده است، اما «خاص برای خواص» و «عام برای عوام» است. یعنی: ای مردمان! بشنوید و تعقل کنید، چرا که من خداوند ، حزب و اهل کتابِ خویش را مخاطب قرار می‌دهم. پس این قرآن برای آنان بلاغ و برای پرهیزکاران اندرز است. در آن امر و نهی، محکم و متشابه، وعده و وعید، و اتمام حجت و هشدار نهفته است. هر آنچه در سینه‌ها پنهان است، از گذشته و آینده، همگی در کتاب خدا جمع شده است؛ همان کتابی که او با دستِ قدرتِ خویش نگاشته و لوحی محفوظ است که حقایق و اسرار آن برای «روز معاد» نگاه داشته شده است. در آن روز، خداوند از هر امر پوشیده‌ای به طور عیان و آشکار پرده برمی‌دارد؛ پس ظاهرِ آن زیبا و فریبنده، و باطنش ژرف و عمیق است.

و سخن امام -عَزَّ عَزُّهُ- که فرمود: «ای مفضل! بر مردم زمانی خواهد آمد که در آن نادان در امان است، و آن که نامش غریب و گمنام است عقب رانده می‌شود؛ و آن که نزد مردم قدر و منزلتش ناچیز است، همانی است که اقرارکنندگان (هم‌کیشانش) بر