آن‌ها "پنج یتیم" (ایتامِ باب) هستند، و "یازده ستاره" که یوسف در خواب دید، و "دوازده نقیب". ای مفضل! این‌ها برکاتِ خداوند در زمین هستند که به وسیله‌ی آنان، برگزیدگانش را تایید می‌کند. ای مفضل! خداوند به واسطه‌ی این‌ها پیشینیان و پسینیان را پدید آورد؛ پس آنان از "بابِ" او مدد می‌جویند و از نورِ او اقتباس می‌کنند؛ "در سخن بر او پیشی نمی‌گیرند و به فرمان او عمل می‌کنند. او آنچه را پیش رو و پشت سر آن‌هاست می‌داند و جز برای کسی که خدا رضایت داده شفاعت نمی‌کنند و خود از خشیت او هراسانند.¹" ای مفضل! مددِ منبئین، نجباء، مختصین، مخلصین، ممتحنین، مقربین، کروبیین، روحانیین، مقدسین، سائحین، مستمعین و لاحقین از این‌هاست. و از این‌هاست مرکّبِ دانشِ جویندگان. پس خدا را بر آنچه از معرفتش به تو بخشیده و بر هدایتی که ارزانی داشته، سپاس گوی؛ و حمد و ستایش مخصوص خداست، ستایشِ شاکران. و درودِ او بر محمد و آل پاکش باد، و سلام بر هر آن کس که از هدایت پیروی کرد و از عواقبِ هلاکت ترسید. و هیچ نیرو و توانی نیست جز به بلندمرتبه‌ی بزرگ.»

من شارح می‌گویم: حق به روشنیِ تمام آشکار گشت. این همان چیزی است که ما از طریق سخنان و براهین گذشته به آن تحقق یافتیم؛ از کلام حضرت جلّ‌وعلا در خطاب به سرورمان «مفضل»، که خود رمزی برای کشف، بیان و معرفتِ حق برای خلق است. این حقایق در آیاتِ سِرّ و از میان دقایقِ معرفتِ حقیقت برای کسی که خواهان