و درباره سخن خدای تعالی: ﴿و همانا جهنم وعده‌گاه همگی آنان است؛ هفت در دارد و برای هر دری، بخشی معین از آنان اختصاص یافته است﴾¹؛ می‌فرماید: همانا کالبدها و هیاکلِ مسخ‌شدگان (مراتب تنازل روح)، وعده‌گاه هر آن کسی است که گردن‌کشی و سرکشی کرده است. و این مراتب عذاب هفت صنف هستند که عبارتند از: «فَسخ نَسخ، رَسخ، وَسخ، مَسخ، قَشّ و قُشاش».و هر نوع از این اصناف، به گروهی معین از کافران اختصاص دارد که در آن تکرار می‌شوند تا زمانی که خداوندِ مولایشان درباره آنان آنچه بخواهد اراده کند و آنان را به «دار البَلوی» (سرای بلا و آزمایش) بفرستد؛ و او هر که را بخواهد به اراده‌ی خویش به صورت «قَشّ و قُشاش» (خاشاک، پسمانده و موجودات بی‌ارزش) در می‌آورد.

ابراهیم بن حسن رشّاء کرخی برایم روایت کرد و گفت: عطا بن ریاح انصاری از پدرش نقل کرد که گفت: از یونس بن ظبیان -عَلَيْهِ السَّلَامُ- شنیدم که می‌گفت:‌کنیزی داشتم که دچار بیماری عجیبی بود و از پشت حیض می‌شد؛ او از دنیا رفت. پس به نزد امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- رفتم و حال آن کنیز را به ایشان خبر دادم. ایشان به من فرمود: "ای یونس بن ظبیان، آیا دوست داری او را ببینی و بدانی به چه حال و روزی درآمده است؟" گفتم: فدایت شوم، چگونه برایم مقدور است؟‌پس دست مرا گرفت و به سوی منطقه‌ی خرانق (در نزدیکی کوفه) روانه شد. ناگاه خرگوشی را دیدم که در آن صحرا می‌چرید. سرورم او را صدا زد؛ آن خرگوش با تمام توان به سوی ایشان جهید و باقی خرگوش‌ها نیز شتابان