اموالشان سودی به آن‌ها می‌رساند و نه فدیه‌ای از آنان پذیرفته می‌شود، بلکه عذاب سخت و بد به آنان می‌رسد.

و از علی بن محمد برقی، از حسن بن حسین، از ابراهیم بن عیسی هاشمی از پدرش روایت شده است که گفت: شنیدم "وقّاد" که زمانی از آنجا عبور می‌کرد در مسجد رسول‌خدا -عَزَّ عَزُّهُ- سخن می‌گفت و می‌فرمود:‌همانا الاغ‌ها و چهارپایان در زمان بنی‌اسرائیل سخن می‌گفتند؛ تا جایی که مرد بر الاغ یا چهارپای خود سوار می‌شد و آن حیوان از زیر پایش با او سخن می‌گفت و می‌گفت: ای فلان پسر فلان آیا به حال و روز من رحم نمی‌کنی؟ آیا تو را کفایت نمی‌کند که این‌گونه مرا به جان‌کندن و سختی واداشته‌ای، در حالی که من پدر تو، یا برادر تو، یا برخی از نزدیکان و اهل تو هستم؟‌و این مطلب در قرآن تبیین شده است، آنجا که خدای تعالی فرمود: ﴿و اسب‌ها و استرها و الاغ‌ها را آفرید تا بر آن‌ها سوار شوید و زینتی باشند، و چیزهایی می‌آفریند که شما نمی‌دانید﴾¹ منظور خداوند عزوجل این است که شما بر آن‌ها سوار می‌شوید در حالی که آن‌ها را نمی‌شناسید و نمی‌دانید چه کسانی هستند.‌

و درباره سخن خدای تعالی که فرمود: ﴿و در آن تورات بر آنان مقرر کردیم که جان در برابر جان، و چشم در برابر چشم، و بینی در برابر بینی، و گوش در برابر گوش، و دندان در برابر دندان است و زخم‌ها را قصاصی است﴾²؛در بیان باطنی می‌فرماید: هنگامی