آنان را مقدم بدارد، بر حق است؟و این کسی که آنان را مقدم می‌دارد، همانا خداوند او را لعنت کرده است؛ و "لعنت" همان مسخ شدن (انتقال به کالبد حیوانات) و جابجایی در تکرارِ کالبدها و در صورت‌های زشت و دگرگون‌شده‌ی آن است که عذابی از سوی آفریدگار اوست؛ پس هرگز برای او یاوری نخواهی یافت.
و از مولا امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: "همانا مؤمن مؤمن نامیده شد زیرا به خدا ایمان آورد و در مقابل خداوند نیز او را از مسخ شدن ایمن ساخت؛ و خداوند بر خود حتمی و لازم گرداند که هرگز او را در کالبدهای مسخ‌شده (مسوخیات) ترکیب نکند و به آن صورت‌ها در نیاورد."
و درباره سخن خدای تعالی که فرمود: ﴿و هر کس به ایمان کفر ورزد، قطعاً عملش تباه شده و او در آخرت از زیانکاران است﴾1؛در بیان باطنی می‌فرماید: هر کس به توحید خداوند و شناخت (معرفت) او کافر شود، هیچ عمل خیری که انجام می‌دهد با وجود مخالفتش با آنچه بدان مأمور شده (یعنی توحید خداوند عزوجل)، به او سودی نمی‌رساند؛و او در کالبدی که به آن منتقل می‌شود، در واقع از نعمت و بودن در مرتبه‌ی بشریت منتقل گشته و در ساختارها (هیاکل) و کالبدهای مسخ‌شده (مسوخیات) قرار گرفته است.
از علی بن احمد برقی، از اسحاق بن الحسین، از حماد بن عیسی افلح جُهنی روایت شده که او آن را به یحیی بن ام طویل ثمالی -مِنْهُ السَّلَامُ- می‌رساند که گفت: