از محمد بن سِنان -عَلَيْهِ السَّلَامُ- از اصحاب سِرّ روایت شده است که گفت: در یکی از سال‌ها به سوی مکه خارج شدم، در حالی که شتربانی به همراه داشتم؛ او جوانی بود که هدایتِ شتران را بر عهده داشت. زمانی که سفر به درازا کشید و سختی و ستمِ آن جوان بر شتران فزونی یافت، ناگهان شتر سرش را بلند کرد و آن شتربان را به نام صدا زد و گفت:"آیا مرا نمی‌شناسی؟ من کسی نیستم جز پدرِ تو خداوند در تو برکت قرار ندهد؛ تا کی مرا می‌زنی و شکنجه می‌کنی؟ و اگر حرفِ مرا باور نداری، از این مرد بپرس" و با اشاره به محمد بن سنان اشاره کرد.پس شتر گفت: "ای محمد آیا او همان‌گونه است که می‌گوید آیا او پسر من است و چنین ستم می‌کند؟ آیا بر گلایه‌ی خود نیفزایم؟"من گفتم: "بیفزا و باز هم بگو، چرا که او راست گفت."

خدای تعالی فرمود: ﴿هرگز مپندار کسانی که به آنچه از زشتکاری انجام داده‌اند شادمانی می‌کنند و دوست دارند برای آنچه انجام نداده‌اند از نیکوکاری ستوده شوند از عذاب الهی رستگار و در امان باشند؛ که برای آنان عذابی دردناک است﴾¹.در بیانِ باطنی یعنی: آنان از خداوند دور هستند و عذابی دردناک دارند. یعنی هرگز نباید کسانی که با مؤمنان نفاق می‌ورزند و به غلط چنین می‌پندارندو استوار می‌سازند که نفاقشان بخشیده خواهد شد، گمان کنند که از "مسوخیات" (درآمدن به کالبد حیوانات) نجات