سخن در این باره به درازا می‌کشد؛ چرا که این آثار در مرتبه‌ی بشریت نیز در آنان وجود دارد؛ هم در صورت و ظاهرشان، هم در قد و قامت (و ظرفیت‌هایشان)، هم در شیوه‌ی راه رفتن و حتی در سهو و غفلت‌هایشان.و برای آنکه سخن طولانی نگردد، در آنچه بیان کردیم برای کسی که "صاحبِ دل" (اهل بصیرت) باشد، روشنگری و بیانی کافی است.
و این مطلب را آنچه علی بن محمد برقی با اسنادِ خویش از مفضل بن عمر -مِنْهُ السَّلَامُ- روایت کرده، تأیید می‌کند که گفت: امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود:ای مفضل هرگاه انسانی از مراتبِ پایین‌تر از میانِ مسوخیت (کالبدهای حیوانی) منتقل شده باشد، حال و روزِ او بر "اهلِ بصیرت و بینایی" پوشیده نمی‌ماند. و نشانه‌ی او چنین است که اگر بدو بنگری و در احوالِ او و در کارها و حرکات و خوردن و آشامیدنش نیک مداومت و اندیشه کنی، حقیقت از باطل برایت آشکار می‌شود.آیا مردمان و تفاوتِ صورت‌هایشان را نمی‌بینی؟ مردی هست که دوست دارد در حال خوابیده غذا بخورد، و دیگری در حال راه رفتن، و آن یکی در حال نشسته در حالی که پاهایش را دراز کرده است، و دیگری بر پهلو، و آن یکی دوست دارد ایستاده غذا بخورد.پس تفاوتِ این‌ها نیست مگر به سببِ آن کالبدی که از آن منتقل شده است. و هر یک از اینان دوست دارد بر همان شیوه‌ای غذا بخورد که پیش‌تر بر آن بوده است؛ و او تمایل پیدا نمی‌کند مگر به همان "جوهر" (ذات) و همان عادتی که در آن "جنس" (گونه‌ی حیوانی) داشته