بشری را برای آنان قرار داد تا به سوی آن‌ها منتقل شوند و "توحید" خویش را بر آنان عرضه کند.همانا امر حقیقتِ معاد و جزا آن‌گونه نیست که "عامه" و "اهل تقصیر" می‌پندارند که عذابِ خداوند در آخرت، آتشی محصور و محدود است که بر گردِ آنان باشد؛ آن‌گونه که روایت کرده‌اند که آن آتشی است که هزار سال برافروخته شده تا سرخ گشته، و هزار سال تا سفید گشته و هزار سال تا سیاه گشته است، و آتشی سیاه و تاریک و آمیخته به خشم و سخط الهی است که در آن برای اهلش راهِ نفسی نیست.

و مولا -عَزَّ عَزُّهُ- کریم‌تر و مهربان‌تر از آن است که بندگانش را به چیزی عذاب کند که توانِ تحمل آن را ندارند. و اما این آتشِ کذایی که عامه وصف می‌کنند، چنان است که هیچ سببی در برابر آن تاب نمی‌آورد و کوه‌ها در برابرش استوار نمی‌مانند؛ پس چگونه جسدی ساخته شده از گوشت و خون آن را تاب آورد؟اما این قوم، از معرفتِ خداوند بازماندند و کتاب او و اخبارِ مقاماتِ او را تحریف کردند؛ پس چیزهایی را به او نسبت دادند که او انجام نمی‌دهد و با حقیقتِ او سازگار نیست؛ والایِ بلندمرتبه و بزرگ، از آنچه اهلِ تردید می‌گویند، بسیار برتر و فراتر است.و این سخن حقانیتِ نظامِ مسوخیت و انتقالِ نفوس بر اساس سنخیت را کلام خدای تعالی تأیید می‌کند که فرمود: ﴿بگو: هر کس طبقِ شاکله (ساختار و خویِ) خویش عمل می‌کند؛ و پروردگارتان داناتر است به کسی که راه‌یافته‌تر است﴾¹و هر فردی در مرتبه‌ی بشریت، بر طبق آن "شاکله" عمل می‌کند که از دورانِ مسوخیت (کالبد حیوانی) در او باقی مانده است این تأثیر در خوردن، آشامیدن، خوابیدن و در تمامیِ حرکات و کارهایش آشکار است.و