مقدمه

ستایش مخصوص خداوندی است که ذاتش را نمی‌توان توصیف کرد و فعل او را دگرگونی و گردشی نمی‌باشد؛ فهم‌ها او را ابداع نمی‌کنند، اندیشه‌ها بر او احاطه نمی‌یابند، کار و اشتغال به مخلوقات او را از خود باز نمی‌دارد، و نهایتِ سیرِ کسی که در پی رسیدن به حق است به او نمی‌رسد . غیبِ او عقول را مبهوت می‌سازد و هستی او بر هستیِ اصل‌ها پیشی گرفته است . و درود خدا بر نامِ او که به انتخابِ خویش برگزیده شد، آنکه با عروجِ خویش پاک گردید، آن باطنی که آغازی برایش نیست و آن شاهدی که پایانی برایش متصور نمی‌باشد و درود بر آن اسمی که به واسطه‌ی ولایت، برای او برتری و فضیلت قرار داده شده است؛ و درود بر آن،«باب» سلمان، و کسی که عارف به واسطه‌ی او به درگاه حق توسل می‌جوید، و بر آن پنج یتیمِ گرانقدر . درودی که آنان را به او نزدیک کند و در پیشگاهش بر آنان احاطه یابد؛ که او بخشنده‌ای کریم و بلندمرتبه‌ای بزرگ است.