"طینت" خویش خارج نموده و به سوی رحمتش فراخوانده و به سوی "نور" خودش بازگردانده است؛ چرا که دنیا زندان مؤمن و بهشتِ کافر است. و هرگاه اراده کند کافر را بمیراند، جانش (نَفْس) با سختی برون آید و صورتش ویران گردد و از بهشتش دنیا اخراج شود و نَفْس او به سوی "آتش" بازگردانده شود.
و برای خداوند عزّوجلّ در دنیا دو کیفر است: یکی برای روح، و آن انتقالِ روح به مرتبه‌ی "مسوخیت" (مسخ‌شدن در صور پَست) است، و دیگری مسلط گرداندنِ برخی از مردمان بر برخی دیگر به عنوانِ مجازات؛ و این همان سخن خداوند متعال است که فرمود: ﴿و این‌گونه برخی ستمکاران را بر برخی دیگر چیره می‌کنیم به پاداش آنچه از گناهان کسب می‌کردند﴾1. پس آنچه در دنیا از بیماری و فقر و مانند آن است، برای مؤمن کیفر و کفاره‌ای در دنیا قرار داده شده، و برای کافر، نقمتی در دنیا و بدترین عذاب در آخرت است. و عذابِ کافر در آخرت جز به سبب گناه نیست، و گناه ریشه در "شهوت" دارد؛ پس آنچه از مؤمن سر زند از سنخِ خطا و فراموشی است2، و آنچه از کافر سر زند از سنخِ کینه‌توزی، انکار، تجاوز و حسد است؛ و این همان سخن خداوند متعال است که فرمود: ﴿از روی حسدی که در وجودشان بود، کفر ورزیدند﴾3.
و همانا از سرورانِ ما، اهل‌بیت -عَزَّ عَزُّهُمْ- ، روایت شده است که در پیکرِ آنچه گوشت و چربی‌اش حلال است، ده عضوِ حرام وجود دارد، و در آنچه گوشت و