بدمستی (سرمستی از گناه) می‌شود، پرده‌دری (یا اباحه‌گری) می‌کند، دست به قتل می‌زند، دزدی می‌کند و در پلیدی شادمانی می‌نماید.1
و او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: از این روست که عوارض بر او عارض می‌شود؛ چرا که انسان از شأنِ دنیا و آخرت با هم آفریده شده است. پس چون خداوند میان آن دو پیوند برقرار ساخت، حیاتِ او در زمین قرار گرفت؛ زیرا از شأنِ آخرت به سوی شأنِ دنیا فرود آمد. و چون خداوند میان آن دو جدایی افکند، این جدایی در مرتبه مرگ واقع شد؛ زیرا شأنِ آخرت به سوی آسمان بازگردانده می‌شود. پس زندگی در زمین است و مرگ در آسمان.و این بدان سبب است که چون میان روح و جسد جدایی افتد، روح و آتش و نور به سوی «قدرتِ الهی» بازگردانده می‌شوند و جسد واگذار می‌گردد، چرا که او از شأنِ دنیاست. و همانا جسد در دنیا از آن رو تباه (فاسد) می‌گردد که "باد" آب را می‌خشکاند و "آتش" گِل را خشک می‌کند؛ پس آن جسد به پاره‌سنگ و خاکستر (رُفات) بدل گشته و فرسوده می‌شود و هر جوهری به آنچه از آن آفریده شده بود، بازمی‌گردد.