پس چون آن دوران مسخ در حیوانات با وجودِ سرکشی، تندی و طغیانِ او به پایان رسد، او به مرتبه‌ی نباتاتِ زمین منتقل می‌شود؛ از درختان و گیاهان، چه آن‌هایی که خوراکی هستند و چه آن‌هایی که نیستند، و چه آن‌هایی که کاربرد دارند و چه آن‌هایی که ندارند.پس چون آن نیز به پایان رسد، در ماده‌های سخت (جامدات) رسوخ کرده و در میان آن‌ها جای می‌گیرد؛ از طلا و نقره، آهن و مس، سرب و سنگ؛ چنان‌که خداوند عزوجل فرموده است: ﴿بگو: یا سنگ باشید یا آهن، یا آفریدگی‌ای که در سینه‌هایتان بزرگ می‌نماید﴾¹ و آن دو طلا و نقره که مایه و قوامِ ارواحِ این «آفرینشِ وارونه» (الخلق المنکوس) هستند، در این مرحله سختی‌های ذوب شدن در بوته‌ها و داغ شدن در آتش را می‌چشند، و نیز ضربه‌های چکش بر سنگ‌ها و سندان‌ها را. پس می‌بینی که آن‌ها در این کالبدها یکدیگر را شکنجه می‌دهند؛ چنان‌که وقتی از کنار آهنگر می‌گذری که قطعه‌آهنی را بر سندان با آتش داغ می‌کند، می‌بینی که خودِ آهنگر نیز با این تکاپو و کارِ سخت در شکنجه است، چکش نیز در شکنجه است، و حتی گِلِ ساختِ کوره نیز در آن قالب، در حال عذاب است.