سپس آن جنین از پاکیزه‌ترین بخشِ خوراکِ زنی که او را در شکم دارد، تغذیه می‌شود و از آنچه او می‌نوشد، سیراب می‌گردد. او در رحم مأنوس و آرام است و در آن پرده‌نشینی و نهان‌گاه، احساس تنهایی و وحشت نمی‌کند؛ چرا که شاهدِ افزون شدنِ شناخت خود نسبت به آفریدگارش است و سیرِ وجودی خویش را از «روزِ اَظلّه» (عالم ذر) تا به آن لحظه مرور می‌کند.او شادمان و به مولای خود اطمینان دارد که او را از آلودگی‌ها پاک گرداند و از برگزیدگان و خالصانِ اهل معرفت قرار دهد. پس در امنیت و سروری رشک‌برانگیز است تا زمانی که هفت ماه یا نُه ماه از زمانِ استقرار نطفه بگذرد.پس چون خداوند به او اذن خروج دهد، در آسایش و سلامتِ الهی، با نرمی و تندرستی خارج می‌شود و لطف حق او را یاری می‌دهد تا بیرون آید. اما هنگامی که دنیا را مشاهده می‌کند، از سرِ دلتنگی و اشتیاق برای آن انس و آرامشی که در رحم داشت، گریه سر می‌دهد.