آن مضغه را به‌صورت استخوان‌هایی گرداندیم، پس بر استخوان‌ها گوشت پوشاندیم، و آنگاه او را در آفرینشی دیگر پدید آوردیم؛ پس خجسته و بزرگ است خداوند که بهترینِ آفرینندگان است﴾1.
و اما چگونگیِ ورودِ نَفْس به آن جنین: زمانی که نَفْس، اَجَل و مهلت خود را در کالبدهای پیشین به پایان رساند، خودِ آن نَفْس منتقل شده و در جنینی که صورت‌گری‌اش در شکم مادر کامل گشته، راه می‌یابد. پس هنگامی که در آن جای گرفت، جنین حرکتی ضعیف، مانندِ حرکت پلک بر روی چشم، از خود نشان می‌دهد و این به سبب ضعفِ نفس و دشواریِ فرآیند انتقال در آن زمان است.اما اگر آن نَفْس مؤمنی شناسنده (عارف) باشد که ایمان و معرفتش در حال افزون شدن است، نفس او با قدرت، تندرستی و انس و آرامش به آن جنین منتقل می‌شود. پس چون روح در آن ساکن گشت، جنین حرکتی نیرومند می‌کند و شکم مادر برای او فراخ و گشاده می‌گردد. در این هنگام، او به اعمال خویش می‌نگرد و پاسخِ خود در «ندایِ اظلّه» (پیمان نخستین در عالم سایه‌ها) و همچنین کردارهایش را در هر پیکری که به آن وارد و از آن به دیگری منتقل شده، به یاد می‌آورد، تا جایی که هیچ‌چیز از آن را فراموش نمی‌کند.