پس او چنان می‌شود که هیچ‌چیز حجاب او نمی‌گردد و از رسیدن به هر چه اراده کند، باز نمی‌ماند. نه دچار سهو و فراموشی و خطا می‌شود، نه می‌خوابد، نه گرسنه می‌گردد، نه برهنه می‌ماند، نه می‌خورد، نه می‌آشامد، نه ازدواج (نیاز جنسی) می‌کند و نه صورت و ظاهرش دگرگون می‌شود.او به بازسازی و ترمیم هیچ بخشی از بدن خود نیاز ندارد؛ نه مویی از او بلند می‌شود و نه جامه‌اش آلوده می‌گردد. نه گرمای تابستان را حس می‌کند و نه سرمای زمستان را؛ و نه بیماری، رنج، جنون، زیادت یا نقصانی به او عارض می‌شود. در ملکوت، هرگونه که بخواهد سیر و سفر می‌کند؛ در آسمان‌ها، و اگر بخواهد در زمین نیز سیر می‌کند.و اگر جانش به چیزی از تمایلات دنیوی از خوردنی‌ها، نوشیدنی‌ها، پوشیدنی‌ها، جایگاه‌ها، منزلگاه‌ها و پیوندهایش اشتیاق یابد، بدون هیچ منعی برای او فراهم خواهد بود. به هر چه اراده کند و میل داشته باشد می‌رسد و کسی او را باز نمی‌دارد؛ و این همان سخن خداوند متعال است که فرمود: ﴿و بهشتی که پهنای آن به اندازه آسمان‌ها و زمین است و برای پرهیزگاران آماده شده است﴾¹.

پس حقیقتِ بهشت، همان معرفت (شناخت) است؛ و هر کس به آن برسد، در امان خواهد بود. پس هرگاه بنده به این جایگاه دست یابد، از کسانی خواهد بود که خداوند درباره‌شان فرموده است: ﴿و گویند: سپاس خدایی را که اندوه را از ما بزدود، به راستی که پروردگار ما آمرزنده و قدرشناس است؛ همان که از فضل خویش ما را در سرای جاویدان جای داد، که در آنجا نه رنجی به ما می‌رسد و نه درماندگی و خستگی‌مان