و این از جمله‌ی روایاتی است که از سرورمان محمد -عَزَّ عَزُّهُ- نقل شده که فرمود: «گناهان سه گونه‌اند: دو گناه است که خداوند متعال آن‌ها را نمی‌آمرزد، و گناهی دیگر که بدان اعتنایی نمی‌شود (چندان به حساب نمی‌آید).»

و "عالم" -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «اگر ستمِ ستمکاری از عدلِ من بگذرد (و من بی آنکه کیفر دهم از آن چشم‌پوشی کنم)، پس خودِ من ستمکار خواهم بود.¹»

و گناه نخستین که خداوند متعال نمی‌آمرزد، شرک ورزیدن به امیرالمؤمنین و برگزیدن معبودی جز اوست. و گناهی که بدان اعتنایی نمی‌شود (چندان به حساب نمی‌آید)، آن چیزی است که میان بنده و خداست؛ پس او آن را می‌آمرزد، چرا که می‌فرماید: "همانا خداوند همه‌ی گناهان را می‌آمرزد".و گناه دومی که خداوند نمی‌آمرزد، مظالمِ مؤمنان (حقوق پایمال شده‌ی آنان) است؛ زیرا کافران را بر مؤمنان حقِ بازخواستی نیست، بلکه مطالبه تنها در مورد حقوقی است که بر عهده‌ی خودِ مؤمنان نسبت به یکدیگر است، و آنان شفیعانِ یکدیگر در دینشان هستند. پس هر کس گناهانش پالایش و پاک شود، به "لاحقین" (پیوستگان) می‌پیوندد و از بازگشتِ مکرر (کرّ) در کالبدِ بشری آسوده می‌گردد؛ و روح او در جایگاهی متنعم قرار گرفته و از تکرار در بشریت و انتقال از قالبی به قالب دیگر به آسایش و آرامش می‌رسد.»