روی انکار می‌گویند. پس آنان به لقای پروردگارشان (رویارویی با حقیقت) کافرند. پس به کیفر این انکار در کالبدهای مسخ‌شده (مسوخیات) قرار می‌گیرند و در آن‌ها خواهند بود؛ و بر اساس میزان کفر و سرکشی‌شان، در آنچه آشکار یا پنهان کرده‌اند، به کالبدی دیگر منتقل می‌شوند تا آن را (عذاب مسخ را) به عیان مشاهده کنند.

و از داوود بن علی هاشمی، از ابن الحسین القاسم الکوفی، از محمد بن مهران، از محمد بن صدقه، از محمد بن سنان -عَلَيْهِ السَّلَامُ- روایت شده است که گفت:روزی با امام -عَزَّ عَزُّهُ- بودیم و درباره ذکر «عین» (علی) و «میم» (محمد) سخن می‌گفتیم که ناگهان صدایی از روی دیوار برخاست؛ و آن صدا از یک مارمولک بود.امام -عَزَّ عَزُّهُ- خطاب به آن فرمود: نگونسار شوی ای فریادزننده چقدر دشمنی تو سخت و شدید است.عرض کردم: ای سرور من، او چه می‌گوید؟فرمود:او می‌گوید: اگر از یادِ محمد و علی دست برندارید، تو را درباره محمد و علی دشنام می‌دهم و آن دو را لعنت می‌کنم.راوی گفت: پس آن مارمولک ذوب شد، آن‌گونه که سرب در آتش ذوب می‌شود.عرض کردم: ای سرور من، این موجود کیست؟پس فرمود: او همان "اوّلی" است که لعنت خدا بر او باد تا روزِ کشف (آشکار شدن حقایق).

و درباره سخن خدای تعالی: ﴿و اگر ببینی هنگامی که مجرمان در پیشگاه پروردگارشان سر به زیر افکنده‌اند و می‌گویند: پروردگارا، دیدیم و شنیدیم؛ پس ما را بازگردان تا کار شایسته انجام دهیم، چرا که ما اکنون به یقین رسیده‌ایم.﴾¹؛می‌فرماید: هنگامی که به

کالبدهای مسخ‌شده (هیاکل مسوخیه) منتقل شدند، به سبب مشاهده انواع مسخ‌شدگی‌ها و به کیفر کفر و انکاری که بسیار ورزیده بودند، سرافکنده و نگونسار می‌گردند.

خداوند عزوجل از زبان آنان فرمود: ﴿پروردگارا، آنچه را به وسیله پیامبرانت به ما وعده دادی به ما عطا کن﴾²؛ یعنی همان وعده مسخ‌شدن را، چرا که ما اکنون به عذاب یقین پیدا کردیم. پس خداوند در پاسخ می‌فرماید: ﴿در آن گم شوید (دور شوید و لال بمانید) و با من سخن مگویید﴾.

دلف بن عبدالرحمن مصّاص که از یاران مورد اعتماد و موحد بود، روایت کرده است که: مفضل بن عطاء بن زیاد ازدی برایم بازگو کرد و گفت:مرا پدری بود که در دشمنی با خاندان پیامبر بسیار سخت‌ بود و من بر سر این موضوع با او ستیزه می‌کردم؛ تا جایی که او مرا از خانه‌اش راند و از دارایی‌اش محروم کرد. تا آنکه روزی خبردهنده‌ای نزد من آمد و گفت: پدرت مُرد.پس به سوی او شتافتم و دیدم که جنازه‌اش از شبِ تاریک، سیاه‌تر گشته است. با خود گفتم: این کیفر برای او اندک است. پس از خشم خود از خدا ترسیدم و به کار تجهیز و خاکسپاری‌اش پرداختم تا آنکه از دفنش فارغ شدم و به خانه‌ام بازگشتم.شبی در حالی که درباره او و سرانجامی که بدان دچار شده بود می‌اندیشیدم، ناگهان ندایی از پشت سرم برخاست که: ای فلانی، اگر دوست داری پدرت و آنچه را بدان گرفتار شده ببینی، فردا صبح بیرون برو و بر کرانه دریا بنشین، که ان‌شاءالله

تعالی پدرت با تو سخن خواهد گفت.مفضل گفت: آن شب بر من بسیار طولانی گذشت تا آنکه صبح شد. نماز صبح را خواندم و سپس روانه نجف شدم و در کنار ساحل دریا (دریای نجف) در حالی که به این موضوع فکر می‌کردم نشستم.در این هنگام به صدفی نگریستم که به رو افتاده بود و بر روی زمین می‌خزید تا آنکه به من نزدیک شد و در برابرم ایستاد، در حالی که من همچنان در اندیشه بودم. پس سخنی شنیدم اما کسی را ندیدم؛ آن صدا می‌گفت: ای فلانی این همان پدر توست که در پیشِ روی توست، پس با او سخن بگو. ‌پس او را به نامش صدا زدم و به او «پدر» نگفتم.