و گویا مخاطب با شنیدنِ این بخش از سخن که «اگر غیبت، قدم باشد، پس تمامِ ظهورها حادث‌اند»، دچار شک شده و ادامه‌ی پاسخ را که فرمود «مگر ظهورش در صورتِ انزعیه» نفهمیده است؛ در حالی که او این صورت را از دایره‌ی «حَدَث» (پدیدآمدگی) جدا کرده است.
ایشان در پاسخ به نهمین پرسشِ ابن شعبه، آنجا که از او پرسیده بود: «به من خبر ده که پاسخِ کسی که بگوید "اسم" حادث است و سخنش هم بر حق باشد، چیست؟» چنین فرمود:
«پاسخ و توفیق از خداست : این مطلبی است که هرگز پیش از این به جهتِ محافظت از رازِ پنهانِ الهی شرح نداده‌ام، اما تو مرا به امری واداشتی که ناگزیر از روشنگریِ آن هستم. بدان که "اسم"، حادث‌شده از سوی آن "قدیم" است، اما خودِ این اسم برای دیگرِ پدیدآمدگان (مُحدَثین)، "قدیم" محسوب می‌شود.»
پس ای سرور من که خداوند تو را با طاعتش سعادتمند گرداند و به خشنودی‌اش موفق بدارد در سخنِ سرورمان (شرف الله مقامه) درباره‌ی «صورتِ انزعیه» و اینکه او این صورت را برخلافِ دیگر ظهورها، به «قِدَم» (ازلیت) یگانه ساخت، و نیز در سخنش درباره‌ی «اسم» که فرمود «از سوی آن قدیم، حادث گشته است»، تأمل کن.