مجادله با معاندان می‌پردازیم و حکم می‌کنیم؛ چرا که او پس از آن کلام، جای سخنی برای هیچ گوینده‌ای باقی نگذاشته است.
پس آن «صورتِ دیدنی» که در هیبتِ «اَنْزَعِ بَطین» (امیرالمؤمنین ( -عَزَّ عَزُّهُ- ظاهر گشته است، همان‌گونه است که سرورمان ابوعبدالله الحسین بن حمدان الخصیبی که خداوند جایگاهش را والا گرداند درباره‌ی آن گفته است: «آن صورت، خودِ اوست (خداست)؛ از جهتِ ایجاد، اثبات، مشاهده‌ی عینی، حقانیت و یقین.»
و مانند همین مطلب را در پاسخ خود به ابن شعبه حَرّانی آورده است، آنجا که می‌گوید: «بدون هیچ پرده‌پوشی می‌گویم و از کم و زیاد کردن در دین به خدا پناه می‌برم اگر غیبت (مقامِ پنهانِ ذات) همان "قِدَم" (ازلیت) باشد، پس تمامِ ظهورها "حَدَث" (پدیدآمده و نو) هستند، مگر ظهورِ او در صورتِ "اَنْزَعیه" (سیمای امام علی ( -عَزَّ عَزُّهُ- که پروردگار در همان مقامِ ازل، در آن صورت ظاهر گشته است.»
و ایشان که خداوند مقامش را والا گرداند تبیین کرد که هر آنچه نامِ «ظهور» و «بیان» بر آن اطلاق شود از میان دیگرِ اشخاص و صورت‌ها همگی حادث و پدیدآمده هستند، به جز «صورتِ انزعیه».