رسولانش جدا نمی‌شود، و این سخن حق‌تعالی مؤید آن است که: «ما قطعاً فرستادگان خود را یاری می‌دهیم.»¹

همچنین در آن روز که امیرالمؤمنین ع در منجنیق قرار داده شد و بر فراز دژ فرود آمد؛ اهل دژ گمان می‌بردند که آنجا هرگز فتح نخواهد شد، و منافقان نیز چنین می‌پنداشتند. اما هنگامی که ایشان از منجنیق پرتاب شد و در آسمان پدیدار گشت، سپاهیان اسلام و اهل دژ تکبیر گفتند. بزرگِ دژنشینان پرسید: چه خبر شده است؟ گفتند: مردی در آسمان به سوی ما می‌آید. پرسید: ایستاده است یا نشسته؟ گفتند: نشسته است. پرسید: زانو زده یا چهارزانو؟ گفتند: چهارزانو نشسته است. پس به آن‌ها گفت: «این پروردگارِ پروردگاران و مالکِ جان‌هاست.» و هنگامی که دژ فتح شد، رسول خدا -جَلَّ ذِكْرُهُ- این آیات را تلاوت فرمود: «بنام خداوند بخشنده مهربان؛ آنچه در آسمان‌ها و زمین است برای خدا تسبیح می‌گویند... اوست که کافرانِ اهل کتاب را در نخستین اخراج دسته‌جمعی از خانه‌هایشان بیرون راند؛ شما گمان نمی‌کردید که بیرون روند و خودشان نیز گمان داشتند که دژهایشان آنان را در برابر خدا پناه می‌دهد، اما خداوند از جایی که گمان نمی‌بردند به سراغشان آمد و در دل‌هایشان رعب افکند،خانه هایشان به دست