امام صادق -جَلَّ ذِكْرُهُ- فرمود: «کسی که موجودی معدوم (نیست و نابود) را بپرستد، در حقیقت به عدم حواله داده شده است؛ و کسی که کسی را بپرستد که او را نمی‌شناسد، سزاوار است که وقتی با او روبرو شد، او را نشناسد.»

و از محمد بن صدقه از مفضل -مِنْهُ السَّلَامُ- روایت شده که امام صادق -جَلَّ ذِكْرُهُ- فرمود: «از ویژگی‌های خداوندِ حکیم این است که جز به صورتِ "ظاهر و موجود" پرستیده نشود؛ و هر آن که غایب باشد و دیده نشود، بیم آن می‌رود که اصلاً چیزی (موجودی) نباشد. حق‌تعالی آن‌گاه که خلق را آفرید، آن‌ها را به یگانگی خویش خواند، سپس در میانشان ظاهر گشت و در همان احوالی که آنان دگرگون می‌شدند و جابه‌جا می‌گشتند، حضور یافت. پس هر کس او را آنجا در عوالم پیشین شناخت، اینجا نیز او را می‌شناسد، و هر کس آنجا منکر او شد، اینجا نیز منکر اوست؛ و آتش دوزخ برای آنان بس است.»

مفضل -مِنْهُ السَّلَامُ- گوید: با مولایم صادق -جَلَّ ذِكْرُهُ- در کوچه‌های مدینه می‌رفتم، اعرابی‌ای را دیدیم که گوسفندی می‌کشت و می‌گفت: «منزه است آن که از خلقش پنهان گشت، چنان که هیچ چشمی او را نمی‌بیند.» امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- او را نهیب زد و فرمود: «خداوند از خلقش پنهان نشده است، بلکه آنان به سبب آمیختگی با