الهی است که در زمین آشکار، دیدنی و مورد مشاهده است؛ حکیمی است که حکمتش را در میان شما نمایان می‌کند، بر شما حاکم است و به آشکار و نهان شما آگاه است.
این همان قرائتِ درست و حق است؛ اما کلمات جابه‌جا شدند و چنین قرائت شد: «وَ هُوَ الَّذِی فِی السَّمَاءِ إِلَهٌ وَ فِی الْأَرْضِ إِلَهٌ» (و اوست که در آسمان اله است و در زمین نیز اله است).
مفضل روایت کرده که از مولایمان صادق -جَلَّ ذِكْرُهُ- شنیدم که خطاب به اهل زمین می‌فرمود: «خدای ما در آسمان برای اهل آسمان در مقام نورانیت ظاهر گشت، و برای اهل زمین در مقام بشریت پدیدار شد. پس ظهور او در این "قبه‌ی محمدیه" در سیمای "اَنْزَعِ بَطین"برای اتمام حجت بر خلق بود؛ تا مبادا بگویند: ما به سوی کسی خوانده شدیم که او را ندیدیم و کسی بر ما ظاهر شد که او را نشناختیم. و این عینِ عدالت است.»1
الهوامش
1از مفضل -مِنْهُ السَّلَامُ- روایت شده است که گفت: شنیدم از مولایم صادق -عَزَّ عَزُّهُ- که می‌فرمود:«همانا اهل آسمان می‌گویند خدای ما در زمین است، همان‌گونه که اهل زمین می‌گویند خدای ما در آسمان است. پس برای اهل آسمان به نورانیّت ظاهر شد، و برای اهل زمین به بشریّت تجلی یافت. و ظهور او در قبه‌ی محمّدیه به هیئت «أنزع بطین» بود، تا حجت بر آفریدگان ثابت گردد؛ برای آنکه نگویند: ما را به سوی چیزی فراخواند که آن را نمی‌بینیم، و به گونه‌ای بر ما ظاهر شد که او را نمی‌شناسیم؛ و این عینِ عدالت است.»منبع: الرسالة المرشدة