«هر کس خدای مقتدر را می‌جوید و در تمام دوران‌ها با برترینِ روح با او نجوا می‌کند بداند که: او کالبدی (جامه‌ای) سنبلانی و نورانی بر تن دارد و در چهره‌اش نشانه‌های والایی آشکار است. او با مردمان در صورتی بشری نجوا می‌کند؛ صورتی که از نقص‌های عارضی و فراموشی به دور است.»
از مولایمان امام صادق -جَلَّ ذِكْرُهُ- روایت شده است که درباره برخی از شیعیان فرمود: «هیچ آیه‌ای در قرآن نیست مگر آنکه برای علی -عَزَّ عَزُّهُ- در آن ذکری است.» مردی پرسید: مولای من، ذکر او در آیه «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ، اللَّهُ الصَّمَدُ» کجاست؟ راوی گوید: مولایم تبسمی کرد و فرمود: «ای مرد، سخن دشوار و پوشیده‌ای آوردی.»
پس ای سرور من، در سخن مولایمان تأمل کن که فرمود «سخن دشواری آوردی»؛ چرا که تو گویی این سخن او را فراموش کرده‌ای که حقیقتِ «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» را به امیرالمؤمنین پیوند داد.
همچنین در حضور ایشان آیه «فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ» قرائت شد که مقصود از نعمت‌ها، ولایت ایشان است؛ والاست مولایمان جلّ ذکره.
و جعفر بن علی بن عبدالله بن شعبه حرانی چه نیکو سروده است:
«ای گوینده و ای پرسنده از آفریدگارمان به نام خدا، اگر او بخواهد، از طریق آن انوارِ درخشان حقیقت را جویا شو.اثباتِ "هیچ بودن" برای او، ابطالِ اوست و حاشا