و هر کس ادعا کند که شناختی به خدا دارد همچون شناختِ سرورمان محمد -جَلَّ جَلَالُهُ- ، همانا بر خدا بهتانی بزرگ زده است.

همان‌گونه که شناخت به او متفاوت است، جایگاهِ بینندگانِ او نیز متفاوت است. پس علتِ تفاوت در دیدن در خودِ بینندگان است نه در آفریدگار؛ چرا که وجودِ آنان با تیرگی، ظلمت و لای و لایه‌ی عالم مادی آمیخته است.

و سخنِ امام صادق -جَلَّ ذِكْرُهُ- این را تأیید می‌کند که فرمود: «علت در شماست نه در ما؛ اگر تیرگی از شما زایل شود ما را می‌بینید، در حالی که از دیدن ما هیچ رنج و زحمتی به شما نمی‌رسد.»

پس «عالمِ علوی» (جهان بالا) پاک‌تر از «عالمِ سفلی» (جهان پایین) است؛ و آن‌ها (اهل عالم علوی) آفریدگار خود را جز به آن «صورتِ اَنْزَعیه» نمی‌بینند؛ همان صورتی که در «قبه‌ی محمدیه» در دوران‌های گذشته و روزگاران پیشین ظاهر گشت. چرا که آنان از نور هستند و آفریدگار را جز با نور نمی‌بینند. در این «قبه‌ی محمدیه» کشف و شهود نهفته است؛ پس این صورت را هم جهانیانِ علوی دیدند و هم جهانیانِ سفلی.

اما اهلِ عالم علوی، آن صورت را «نور» دیدند، و اهلِ عالم سفلی آن را «بشر» دیدند؛ زیرا قلب‌ها و دیدگان در عالم پایین نسبت به حقیقتِ آن تغییر کرده و محدود گشته است.