و کافر نیز به «مسوخیّت» (مسخ شدن و تناسخ در صور پست) دچار نشد و مستوجب تکرارِ عمر در دنیا و انتقال به کالبدهای مسخ‌شده نگشت، مگر به سببِ جحد و انکارِ آنچه از معجزات، نشانه‌ها و دلایلِ دالّ بر «ذات» که با چشمِ خویش دیده و مشاهده کرده بود. پس به سببِ این ادعایش که هر آنچه دیده را «سحر» یا «کاهنی» پنداشت، مستحقِ ماندن در آن کالبدها و تغییرِ مداومِ پوست‌های عذاب گشت.

اگر خداوند چنان‌که برخی می‌پندارند تنها «غیب» (ناپدید) بود و دیده نمی‌شد، برپاییِ عدل در عذاب کردنِ آنان واجب نمی‌گشت؛ و آن‌گاه آنان می‌توانستند علیه خود حجت بیاورند و بگویند: «ما به سوی چیزی خوانده شدیم که آن را ندیدیم، و کسی بر ما ظاهر شد که او را نشناختیم.»

اما عدلِ آفریدگار -جَلَّ وَعَلَا- بر این قرار گرفت که آنچه را شناختند و سپس انکار کردند، برایشان بیاورد؛ تا شهادت علیه آنان اقامه شود، و این همان سخنِ خدای تعالی و قدوس است که: «پس چون آنچه را که پیش‌تر شناخته بودند برایشان آمد، به آن کافر شدند؛ پس لعنت خدا بر کافران باد.»¹ و نیز کلام او که: «روزی که زبان‌ها و دست‌ها و پاهایشان بر ضد آنان به آنچه انجام می‌دادند، گواهی می‌دهند.»²