درازا می‌کشید. این مطالب در بسیاری از نسخه‌ها موجود است و من تنها معنای خبر و فصول را برایت می‌آورم تا کلام طولانی نشود؛ چرا که اندکی از یک چیز، از بسیارِ آن بی‌نیاز می‌کند و در کلامِ حشو و زیاده، خیری نیست؛ اگر آدمی به جای پرداختن به عیوب کلام، به آنچه از کمالِ مطلب که آوردنش واجب است، هدایت یابد. خداوند متعال و قدوس می‌فرماید: «بگو: اگر دریا برای کلمات پروردگارم مرکب شود، پیش از آنکه کلمات پروردگارم پایان پذیرد، دریا پایان می‌یابد، هرچند همانند آن را به کمک بیاوریم.»¹ پس منزه است آن خدای بلندمرتبه از اوصافِ بندگانِ مخلوقش، و فراتر است از احوالِ آفریدگانِ پرورده‌اش.

و بدان ای سرور من که خداوند تو را حفظ کند و باقی و سلامت بدارد که در میان تمام کسانی که از مؤمنان به صفا رسیدند و از کافران به تیرگی و کدورت، مؤمن به صفا و پاکی دست نیافت مگر با اثباتِ وجود و اقرار به این حقیقت که «صورتِ اَنْزَعیه» (سیمای امام علی -عَزَّ عَزُّهُ- همان غایت و هدفی است که برتر از آن غایتی و فراتر از آن نهایتی نیست؛ در حالی که آنچه از «پنجگانه‌های سه‌گانه» دیده را نفی کرده و آنچه از معجزات دانسته را اثبات نموده است.