و در فصلی دیگر گفته است: «"معنا" در زبانِ یوسف گفت: "مرا بر خزاینِ زمین بگمار که من نگهبان و دانایم"¹؛ پس یوسف به این مطلب تصریح کرد و به ذاتِ خویش اشاره نمود.»

و روایتی که در رساله‌اش از «ابوهاشم» نقل کرده است؛ آن‌گاه که او به فرزندان «حبابة والبیه» نگریست در حالی که صورت او بر ابوهاشم دگرگون می‌شد و ابوهاشم به او محبت می‌ورزید.

و سخن او که: «همانا خداوند شما را از خودِ خویش پدید آورد (اختراع کرد) و با ذاتِ خود در میان شما ظاهر گشت و آشکارا با شما سخن گفت و در آن حال حجتی بر شما قرار نداد چرا که خود حضور داشت.»

و کلام را ادامه داد تا به این جا رسید: «هرگاه خداوند بخواهد خلق را از ذاتِ خویش و جهانیان را از حقیقتِ (کُنه) خود محجوب و پوشیده بدارد، آنان را به حال خود رها نمی‌کند، بلکه ایشان را به واسطه‌ی اهلِ مقامات و مراتب معنوی می‌آزماید.»

و نیز آنچه شیخِ مورد اعتماد، «ابوالحسین» (رضی‌الله عنه) در رساله‌ی معروف خود به نام «الفتق و الرتق» آورده است؛ آنجا که از «عالِم» -عَزَّ عَزُّهُ- درباره‌ی «معنا» می‌پرسد که: آیا او دارای ظهوراتِ ذاتی و ظهوراتِ مثالی (مانندگونه) است؟