و در بخشی دیگر: «او کسی است که "معنا" -جَلَّ وَعَلَا- به واسطه‌ی او به ذاتِ خویش ظاهر گشت، بدون آنکه شخصی را از میان بردارد (عزل کند) و به صورتِ او ظاهر شود، و این در هفت مقام بود.»
و در فصلی دیگر ابیاتی آورده است با این مضمون: «نام‌های هفت‌گانه‌ای که نامیده می‌شوند...»
و من آن را به توفیق الهی شرح می‌دهم: نام‌های هفت‌گانه‌ای برای «معنا» به طور ذاتی وجود دارد که بر هیچ‌کس دیگری از «اسم» و «باب» صدق نمی‌کند و آن در حقیقت مقامِ هابیل است.
و در فصلی دیگر گفته است: «این هفت مقامی که پیش‌تر ذکر کردیم و وصفشان را شرح دادیم، معنا در آن‌ها به ذاتِ خویش قیام کرد، نه به صورت و شخصی که "معنا" او را از میان برده باشد؛ به این معنی که او شخصی را زایل نکرد تا به صورتِ او درآید بلکه خودِ آن شخص بود.
و باز گفته است: «"معنا" در آن زمان عبدالمطلب بود، و سپس "معنا" در آن "بیت" که از آن به ذاتِ خویش ظاهر گشت، پنهان شد و آن "ابوطالب" است؛ زیرا "معنا" از او به ذاتِ خویش ظاهر گشت. و همچنین یوسف، که او همان "معنا" بود که به ذات ظاهر شد.»