همان‌جاست که طلبش کنی، و فراتر از آن است که به وهم آوری. او در غیبِ خویش، تجلی‌گاهِ صفاتش و مایه عجزِ وصف‌کنندگانش است. او کلّ است اگرچه ظاهر شود، و برتر است اگرچه پنهان گردد. چون نزدیک شود، حقیقتش از وصف‌کننده دور است و اگر در ظاهر ضعیف نماید، در باطن قدرت مطلق است؛ خداوند متعال چنین است.»

پس ای سرور من که خداوند یاری‌ات دهد در این دو بخش تأمل کن که چقدر صفاتشان روشن و تفاوت میان آن دو واضح است. و نیز در آنچه سرورمان خصیبی (شرف الله مقامه) درباره‌ی «ذات» در جای‌جای رساله‌اش نگاشته و خبر داده است؛ و من به فضل الهی آن‌ها را درباره‌ی ظهورِ «معنا» -عَزَّ عَزُّهُ- می‌آورم. از آن جمله سخن اوست که: «میم (مقام محمدی) پنج شخص بود که نخستینِ آن‌ها در زمان لوط بودند: ابراهیم، اسماعیل، الیاس، قُصَی و اسحاق؛ و در آن زمان "معنا" به ذاتِ خویش ظاهر بود، نه به چیزی از خلقش.»

و در بخشی دیگر گفته است: «بدان که خداوند تو را به نیکی‌ها دانا گرداند که نخستین ظهوراتِ "معنا" به طور ذاتی در قبه‌ی بشری (کالبد انسانی)، که در آن به واسطه حجاب‌ها و صفات ظاهر نشد بلکه به ذات و حقیقتِ خویش تجلی کرد، "هابیل" بود.»