ایشان فرمود: "آیةالکرسی را بخوان."

من آن را خواندم تا به این بخش رسیدم: "و اوست العلیُّ العظیم".

پس به من فرمود: "آیا او پروردگار شما و پروردگار پدران نخستین شما و پروردگار هر چیزی نیست؟"

عرض کردم: آری، او پروردگار ما و پروردگار پدرانِ نخستین و آخرینِ ماست.»

و از جمله روایاتی که شیخ ابوسعید میمون بن قاسم طبرانی (قدس الله روحه) در رساله‌ی «البحث و الدلالة» از سرورمان ابوشعیب محمد بن نصیر -مِنْهُ السَّلَامُ- در کتاب «المثال و الصورة» آورده، این سخن است:«هر اسمی که به زبان می‌آید معلوم و مشخص است، و هر صفتی غیر از موصوف است؛ چرا که تو با قصد و عقل و معرفتِ خویش می‌دانی آن کسی که مردم او را "علی" می‌نامند، همان خدایی است که هرگونه بخواهد ظاهر می‌شود؛ با مشاهده‌ی زمینش از آسمانش غایب نگشته و با مشاهده‌ی آسمانش از زمینش پنهان نمانده است.

پس هر کس گمان کند که بخشی از او را دیده، خدا را تجزیه کرده است (قائل به جزء شده)؛ و هر کس بگوید او با ذاتِ خود به صورت یک "بدن" است، او را به خلق تشبیه کرده و برایش حد و مرز و وصف قائل شده است. اما هر کس بگوید او همان خدایی است که هرگونه بخواهد برای هر که از خلقش بخواهد ظاهر می‌شود، در حالی