پس من سخنِ مردی را گفتم که گفتارش پیراسته و خالص است: الله پروردگارِ من است، آن آفریدگارِ والایِ ازلی.»
و اگر «صورتِ دیدنی» همان «ذات» نبود، ایشان در جای دیگر نمی‌سرود:
«و خداوند در میانِ خلق ظاهر است و به آنان شباهت دارد در ظاهر؛ لیکن به واسطه‌ی ذاتِ خویش، یکتا و یگانه نمودار می‌شود؛ تا او را به عنوان خدا اثبات کنند و دیدنش را نفی ننمایند؛ دیدنی عینی و از روی یقین؛ چه والاست آن خدایِ بی‌نیاز.»
و شرحِ او در بخش دیگری از رساله‌اش چنین است:
«اگر کسی بگوید: چه دلیلی از کتاب قرآن هست بر اینکه "علی" همان "معنایِ معبود" است؟ آن را برای ما روشن کن، همان‌گونه که روشن کردی "محمد" بنده و فرستاده‌ی اوست. پس او تبیین کرد و آیة‌الکرسی را خواند تا به "العلیُّ العظیم" رسید؛ و گفت که "العلی العظیم" همان معنایِ ازلی، یگانه و معبودی است که همان "علی" است.»
و با سلسله سندِ مرفوع از محمد بن علی، روایت شده است که محمد بن سنان از منذر بن یزید و او از یونس بن ظبیان -عَلَيْهِمُ السَّلَامُ- نقل کرد که گفت: «بر مولایم ابوعبدالله امام صادق -جَلَّ ذِكْرُهُ- وارد شدم و عرض کردم: ای مولای من، نام‌های امیرالمؤمنین را در قرآن برایم بیاب؟