اگر «صورتِ انزعیه» چنان‌که آن شخص وصف کرده و معجزاتش را بر شمرده مربوط به کسی غیر از خدا بود، هرگز سرورمان خصیبی به «قِدَم» (ازلیت)، «معنویت» و «جاودانگی» آن اشاره نمی‌کرد.

از خداوند ثبات بر شناختش و توفیق برای طاعتش را مسئلت داریم.

و خصیبی در بخش دیگری از رسائل خود گفته است: «ظهورِ معنا (ذات)، همواره "احد" (یکتای مطلق) است و هرگز در شمارش به دوئیّت نمی‌گراید.» و باز گفته است: «او جز به ذاتِ خویش ظاهر نمی‌شود؛ پس در حقیقت به صورت و مثال دیگری ظاهر نمی‌گردد، و آن صورت و ظهوراتی که برای بینندگان آشکار کرده است، همان خودِ اوست؛ بر اساس آنچه در این رساله دلیل آوردیم که او آن‌ها را ظاهر کرد تا مشاهده‌ی عینی را اثبات کند و یقین را درست گرداند و در عقل پدیدار و استوار شود. پس آن صورت نه دگرگون می‌شود و نه زایل می‌گردد؛ نه اینکه او عینِ آن صورت باشد به گونه‌ای که محدود به آن شود، حاشا! و نه به صورتِ جمع‌شدن یا منحصر گشتن یا احاطه‌یافتن در آن.»