و ارسطوطالیس حکیم -عَزَّ عَزُّهُ- فرموده است: هر کس که بر انجام فضایل توانایی ندارد، پس باید فضیلتش ترک رذایل باشد؛ و اگر خواننده پناه بر خدا عیب‌جوییِ امرِ بی‌عیبی را بخواهد، بدون هیچ شناخت و بصیرتی چنین خواهد کرد.

چنان‌که آن حکیم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: همانا الفاظ منطقی برای صاحبان جهل زیان‌آور است.

به خدا پناه می‌بریم از اینکه کسی با این وصف در این کتاب من بنگرد، چرا که من این را ذکر نکردم مگر به دلیل آنچه مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «علم ما دشوار و دشوارنمای است، تیز و تابان است، به سِرّ پوشیده شده است؛ آن را برنتابد مگر فرشته‌ای مقرب یا پیامبری مرسل، یا مؤمنی که خداوند قلبش را به ایمان آزموده باشد.»

و آن حضرت -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «و از علم ما اهل بیت چیزی هست که نه فرشته مقرب آن را برمی‌تابد، نه پیامبر مرسل و نه مؤمنی که خداوند قلبش را به ایمان آزموده باشد.» پس گفته شد: ای مولای ما، پس چه کسی آن را برمی‌تابد؟ فرمود: «هر کس که ما بخواهیم؛ ما به شما از خودتان داناتریم، چرا که از میان شما کسی هست که با علم ما نان می‌خورد و به آن می‌بالد، پس اگر او را بر امر خود آگاه می‌ساختیم، کافر می‌شد.»