و از محمد بن سنان، از مفضل بن عمر روایت شده است که گفت: مولایمان صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «هر کس میان "اسم" و "معنا" جمع کند (آن‌ها را یکی بپندارد)، همانا به خدا شرک ورزیده، شرکی که خداوند دلیلی برای آن نازل نکرده است. و هر کس بگوید او دیده نمی‌شود، به امری پنهان و پوشیده احاله داده است؛ و هر کس بگوید دیدگان او را در می‌یابند، او را به خلق تشبیه کرده است؛ و هر کس بگوید او به هیچ وجه شناخته نمی‌شود، وجود او را نفی کرده است. اما کسانی که او را با دلایلش شناخته، نشانه‌هایش را آشکارا دریافته، و او را از راه ظهورِ قدرتش و مشاهده‌ی معجزاتش شناخته‌اند، آنان یارانِ حقیقی امیرالمؤمنین هستند.»

و از ابوالهیثم مالک بن تیهان روایت شده است که گفت: «امیرالمؤمنین را دیدم که به رسول خدا -جَلَّ جَلَالُهُ- سوره‌ی "هل أتی علی الإنسان حین من الدهر"¹ را آموزش می‌داد (تلقین می‌کرد)؛ پس عرض کردم: ای رسول خدا، مگر شما صاحب قرآن نیستید؟ ایشان قرائت فرمود: "و همانا تو قرآن را از نزد حکیمی دانا دریافت می‌کنی"²؛ و او (امیرالمؤمنین) مشاهده‌شدنی است اما حقیقتش درک نمی‌شود و نمی‌توان بر او احاطه یافت که قدرتش والاست.»