از «عالم» درباره‌ی ظهورِ «معنا» در صورتِ دیدنی و ظهورِ «اسمِ او» در صورتِ محمدی سؤال شد؛ پس فرمود: «همانا صورتِ دیدنی، نهایتِ مطلوبِ جویندگان است و "اسم"، نشانه‌ی پویندگان.» پرسش‌گر عرض کرد: آیا فزون‌تر می‌فرمایید؟ فرمود: «صورتِ دیدنی، مایه‌ی انسِ دل‌های مؤمنان است و "اسم"، راهنمایِ هدایت‌خواهان.» پرسش‌گر عرض کرد: باز هم فزون‌تر؟ فرمود: «صورت را آشکار کرد تا خود را بنمایاند، و اسم را آشکار کرد تا بندگانش او را به واسطه‌ی آن بشناسند.»

روایت شده است که از «عالم» درباره‌ی سخن خداوند (که قدرتش والاست) «کهیعص» سؤال شد؛ پس فرمود: «کاف، تکوینِ "عین" (علی) برای "میم" (محمد) است، و "یاء" همان "سین" (سلمان) است.» آیا نمی‌بینی آنچه را که صاحب کتاب نزهة القلوب در تفسیر آیه «پس خداوند تو را از شر آنان کفایت خواهد کرد و او شنوای داناست»¹ ذکر کرده است؟ و این بخش از آیه یعنی ف-س-ی-ک کلمه‌ای است به زبان فارسی؛ یعنی «سه تا، ویک (یک)»؛ «واحدِ صادق»، چهار تاست: حسن و حسین و فاطر (فاطمه) و محسن، و آنان همان «میم» و مقاماتِ حق برای ظهورِ او هستند.